O precipicio

Din que todos e cada un de nós reacciona dunha maneira absolutamente asombrosa cando está ó límite, ó precipicio...

Cando non queda outra, somos capaces de saca-lo mellor de nós para loitar, saír a flote, para lograr os nosos obxectivos...

E iso é realmente o que me está pasando

¬¬ os meses de xuño en Santiago sonche así...

Ata o 3 de xullo diremos que... non queda outra que loitar por "non caerse do precipicio", para atopar a estupenda paisaxe que queda para o outro lado...


Un saúdo para todos os que estedes en Santiago pasando o verao!